2006/Nov/09

วันนี้บังเอิญได้มีโอกาสพบเพื่อนเก่า(สุดน่ารัก)คนหนึ่ง แหมคนอะไรน่ารักจริงๆ อยากเอาใส่ถุงกลับบ้าน จริงๆผมไม่ได้รู้จักเขาเท่าไรหรอกครับ ชื่อยังไม่รู้เลย แต่เคยเห็นอาจารย์เรียกว่า "อ้วนพริ้ว"อะนะ อิอิ ที่ผมไม่รู้จักเขาเพราะอยู่คนละห้องกันผมมีโอกาสคุยกับเขาครั้งแรกตอนพรีเซนต์ทีสิธ เวลายิ้มช่างน่ารักโอ้วว (เพ้อใหญ่ละกรู) วันนี้ผมเจอเขาที่รถไฟฟ้าครับ เดินสวนกัน เขาออก ผมเข้า ต่างคนก็ต่างอ้ะ แล้วก็หันกลับมาคุยกันพักนึง เขาบอกเขาทำงานอยู่ที่เพลินจิต ซึ่งก็รู้แค่นี้แหละครับ คุยกันแป๊ปเดียว พอดีโทรศัพท์เขาดังซะก่อน คงไม่มีโอกาสเจอกันอีกแล้ว เป็นอะไรที่น่าเสียดายยิ่งนัก เจอครั้งหน้าจะขอเบอร์เลยคอยดู!!!

หลังจากเล่าแฉความเจ้าชู้ให้เป็นที่ประจักษ์กันแล้ว ก็เข้าเรื่องดีกว่า วันนี้ผมจะมาพูดว่าปกติเราหาแฟน หาเพื่อนที่เป็นหรือตรงใจเรายังไงครับ อย่างผม ผมชอบคนแบบที่คนที่อ่านมาตั้งกะเอ็นทรี่แรกคงรู้อยู่ คือหน้าโหด โฉด ดิบ อะไรเทือกนั้น และคนพวกนี้ดูไม่ออกหรอกครับ (ถ้าดูออกผมก็ไม่ค่อยชอบอะ) เพราะงั้นผมจึงไม่สามารถเดินไปขอเบอร์คนที่ชอบตรงๆได้ เพราะอาจได้เบอร์รองเท้าแทนเบอร์โทรศัพท์ครับ

จริงๆมันก็มีหลายวิธีนะครับ บางคนที่ใจกล้าจีบกันซึ่งๆหน้าก็มี ซึ่งบางคนก็จีบเอาคนไม่ได้เป็นแล้วได้ผู้ชายรักสนุกไปเป็นเพื่อนแก้เหงา ทั้งๆที่ผู้ชายคนนั้นไม่ได้เป็นก็มี แต่ผมคงไม่ล่ะครับ ไม่เชี่ยว(ด้าน)พอ บ้างก็มีที่ไปจีบกันตามผับบาร์เฉพาะทาง อย่างบาร์คนอ้วนเฉพาะทางก็มีนะครับ บ้างก็หาเอาตามซาวน่า ซาวน่านี่สำหรับเกย์แล้วเหมือนอาบอบนวดน่ะครับ เห็นผมรู้ดียังงี้ผมไม่เที่ยวนะครับ รู้เฉยๆน่ะ ไม่เอาอะผมกลัว เอาล่ะมาพูดถึงวิธีที่ผมใช้ดีกว่า ปกติผมหาเพื่อนที่เป็นจากเนตครับ ตามเว็บบอร์ดต่างๆ มีเยอะจนไม่หวาดไม่ไหว แม้ว่าคนอ้วนจะน้อยกว่ามากกกก ก็ตามที ไม่รู้ว่าไม่มั่นใจหรือไรจึงไม่โชว์รูป อยากบอกว่าอย่าอายเลยครับ มีอีกหลายคนที่คิดว่าคุณน่ารักนะ อิอิ ซึ่งหลังจากได้คุยกันดูรูปกันแล้วส่วนใหญ่ก็จะคุยโทรศัพท์และนัดเจอกันตามลำดับครับ

จริงๆแล้วไม่ว่าหายังไงก็ควรระมัดระวังนะครับโลกสมัยนี้อันตราย หลอกลวง แล้วก็เอาเปรียบกันเป็นว่าเล่นการจะคนกับใครสักคน พูดกับใครสักคน ยิ่งในฐานะธุรกิจรึคนรักยิ่งต้องระวัง คนเดี๋ยวนี้รู้หน้าไม่รู้ใจ เจอคนดีก็ดี คนไม่ดีก็ซวยไป เลยอยากให้เพื่อนเพื่อนดูๆให้ดีๆก่อนเพราะแม้เราอาจจะสกรีนได้ไม่หมด แต่ได้ส่วนนึงก็ยังดีครับ อย่าเอาตัวไปเสี่ยงอันตรายให้มากนักเลย ของยังงี้อยู่ที่ดวงส่วนนึงด้วยครับ บางคนหาเท่าไรก็ไม่มี บางคนไม่ได้หามันก็มาเอง

ความรักเป็นเรื่อละเอียดอ่อนครับ ทุกคนล้วนมีมุมความรักทั้งนั้น หลายคนอาจดูถูกความรักของพวกเราว่าไม่ยั่งยืนและเสแสร้ง แต่มันก็ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกครับ คนไม่ดีทีอยู่ทุกที่ คนดีเองก็มีอยู่ทั่วไปเช่นกัน อย่าเหมาแบบหมู่คณะเลยครับ ไม่ได้ขายแพกเกจ เกย์บางคนมีคนรักมีความสุขยั่งยืน ชายจริงหญิงแท้หลายคนอกหักชอกช้ำยิ่งกว่าก็มากมาย ความรักไม่มีการแบ่งแยกขนาดนั้นหรอกครับ คนที่มีความรักมีความสุขและทุกข์ได้ทุกคนไม่ว่าใครก็ตาม

2006/Oct/28

ไม่มีเรื่องอะไรเขียนเป็นเรื่องเป็นราวนะครับ แค่แวะมาทักทายพี่ๆน้องๆแถวๆนี้กลับมาอีกทีเข้าไปเยี่ยมบล็อกเพื่อนๆใน exteen หลายคนพานพบสิ่งต่างๆในชีวิตทั้งที่ดูน่าจะดี และร้าย ก็คงไม่ต่างจากผม ผมเองก็เช่นกัน ทุกวันนี้ชีวิตและความรักของผมก็ขึ้นๆลงๆ แต่ผมไม่คิดจะมานั่งท้อแท้แล้วตอนนี้ อาจจะเพราะปัญหาบางอย่างที่ผมเจอมามันบ่อยซะจนชินชาแล้วผมก็คิดได้ว่าผมจะไม่หยุดเพราะมันอีก และผมจะก้าวไปข้างหน้าแล้วเหยียบปัญหาที่ขวางหูขวางตานั้นให้จมดินไปซะ ยังไงก็ขอให้เพื่อนๆทั้งหลายที่พบเรื่องราวแย่ๆผ่านพ้นไปได้ด้วยดี คนที่เจอเรื่องดีๆก็ขอให้ไปได้ตลอดรอดฝั่งนะครับ

ตัวผมเองช่วงนี้ก็สบายดีครับ มีบางอย่างแย่ๆ แต่โดยรวมก็ดีครับ ผมคิดถึงอนาคตมากขึ้น รักตัวเองมากขึ้น พักนี้ผมก็พยายามทำนู่นเยอะแยะไปหมด (แต่ก็ยังมีเวลาเดินดูหนุ่มๆ คนน่ารักนี่เยอะจริงๆเลย แหะๆ) เหนื่อยแต่ก็ดีครับ ยังไงคราวหน้าผมจะเขียนเรื่องที่มีสาระมั่งนะครับ เพราะรู้สึกหลังๆนี่เขียนเรื่องตัวเองซะเยอะเชียว

แล้วเจอกันใหม่นะครับ

2006/Sep/23

วันนี้เหงาๆอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกเหมือนตัวคนเดียว ทั้งๆที่แฟนก็มี แต่ไม่รู้เพราะความรักที่เรามีให้กันมันไม่จริง จืดจาง หรือเพราะความไม่เข้าใจมันบดบังความรักที่มีไปหมดแล้วก็ไม่ทราบ ถึงได้ทำให้ผมเปล่าเปลี่ยว ยิ่งกว่าที่จะไม่มีแฟน

ผมเองสามารถหาคนที่มาอยู่เคียงข้างผมได้อีกเยอะ แต่ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมผมถึงอยู่ เพราะความสุขที่มีระหว่าง 2 คนในช่วงเวลาหลังๆนี้มันช่างน้อยเหลือเกิน เราคุยกันเฉลี่ยแล้วคงสักวันนึงไม่เกิน 2 นาที คุยกันแต่เรื่องอยู่ไหนทำอะไรซะมากกว่าจะถามสารทุกข์สุขดิบซะอีก นานๆจะมีคุยกันยาวๆซักที การคุยกันยาวๆของเราก็มักจะเป็นการทะเลาะซัก 7 ครั้ง คุยดีซัก 3 เราเจอกันอาทิตย์ละครั้ง อย่างมาก 2 บางอาทิตย์ก็ไม่เจอเลย และนี่ก็ 2 อาทิตย์ได้แล้วที่เราไม่ได้เจอกัน

การคบกันไม่ใช่เรื่องของคนๆเดียว ความผิดย่อมไม่ใช่ของฝ่ายใดฝ่ายนึง เพราะเหตุนั้น ความผิดบางส่วนก็อยู่ที่ผมเอง แต่ที่พูดได้เต็มปากคือเราต่างกัน ต้องการอะไรไม่เหมือนกัน และไม่มีใครยอมกัน ผมเองไม่รู้ว่าเราคบกันมานานขนาดนี้ได้ยังไง ทั้งๆที่ช่วงแย่ๆมันก็เริ่มเข้ามาเกือบจะช่วงเวลาที่เรามีความสุขด้วยกันซะด้วยซ้ำ แต่ผมเองก็ตัดเขาไม่ลง และเขาเองบางครั้งก็เหมือนรักผมมาก บางครั้งผมก็ทำเขาร้องห่มร้องไห้เพราะผมซะมากมาย แต่สุดท้าย ก็ไม่เห็นเขาใส่ใจอะไรผมเหมือนๆเดิม

ความรักของเราดูเหมือนจะมาสุดทางจริงๆ ผมมองเห็นแต่ลูปเดิมๆวนไปมาไม่สิ้นสุด ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนสัตว์เลี้ยงที่ถูกเลี้ยงอยู่ในกรง ที่เจ้าของไม่ได้เหลียวแล พอใกล้จะตายทีนึง ก็มาป้อนข้าวป้อนยา แล้วก็หายหัวไปเหมือนเดิม ไม่มีอิสระภาพ อยู่โดดเดี่ยว ผมไม่รู้ว่าเขาเองรู้สึกเหมือนผมไหม ผมไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นยังไง แต่อาจจะถึงเวลาที่ต้องคุยกันได้แล้ว....

ขอให้พรุ่งนี้ดีกว่าวันนี้....