คราวนี้ก็หายไปนานเชียวผม (ทำลายสถิติแล้ว) ภารกิจวุ่นวายมากจริงๆครับ รวมกับปัญหาชีวิตที่วุ่นๆ ซึ่งตอนนี้เบาบางลงแล้ว เลยเสนอหน้ามาเขียนบล็อกอีกที คราวนี้เลยถือโอกาสเปลี่ยนธีมซะที เพราะงั้นคราวนี้จะดองยังไงก็ไม่เขียวแล้วครับ ^ ^ แต่โง่ๆคอมอย่างผมกว่าจะเปลี่ยนเสร็จเล่นเอาเกือบเดี้ยงไปเหมือนกัน
เอาล่ะมาเข้าเรื่องกันดีกว่า วันนี้ตามหัวข้อครับ "สารภาพ" ผมเชื่อว่าเป็นปัญหาของหลายๆคนเลยนะเรื่อสารภาพเนี่ย ไม่ว่าใครก็คงมีเรื่องที่ไม่อยากบอกใช่ไหมครับ แล้วเกย์ส่วนใหญ่(ที่ไม่แสดงออก)อย่างพวกผมปัญหาใหญ่เลยก็คือสารถาพนี่แหละ
บางคนอาจพูดกับเพื่อน แต่ไม่สามารถบอกพ่อแม่ได้ บางคนอาจบอกเฉพาะเพื่อนที่เป็นด้วยกัน หรือบางคนอาจจะไม่บอกเลย ซึ่งผมเองก็ไม่เคยบอกใครเหมือนกัน จนกระทั่งไม่นานมานี้ อาจจะเพราะกลัวหลายๆอย่างล่ะมั้ง แม้ว่ารู้ว่าเพื่อนบางคนคงไม่ได้รังเกียจเราหรอก แต่บางทีมันก็เป็นเรื่องยากครับ เพราะมันก็ไม่ได้เป็นเรื่องน่าภูมิใจอะไรนักหนานี่นา
เพื่อนผมบางคนเคยเล่าให้ฟังว่ามันเคยพูดแล้วเพื่อนมันเลิกคบไปเลยก็มี ... ผมเองเลยบอกว่าถ้ามันใจแคบขนาดนั้น ก็เลิกคบมันไปแหละดีแล้ว คนเราเกิดมาเป็นคนเหมือนกัน
แต่สำหรับผมคงโชคดีหน่อย เพราะเพื่อนผมรับได้ แม้จะอึ้งๆกันเล็กน้อย (ผมเองก็อึ้ง) แต่มันซักไซ้นี่นาเลยบอกไป แต่กว่าจะบอกได้ก็เล่นเอาหัวใจแทบวายเหมือนกันครับ ซึ่งหลังจากมันรู้มันก็บอกว่าอย่าเป็นเลย เหอะๆ ของยังงี้มันเลือกได้เหรอวะ!!!!
จริงๆผมเองไม่ได้อยากปิดใครหรอกนะ แต่สำหรับผมมันก็เป็นอะไรที่ลำบากที่จะพูดออกไป ก็อย่างที่บอกน่ะครับ มันไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจอะไรนี่นา ซึ่งจริงๆก็มีเกย์อีกมากที่ไม่เปิดเผยให้คุณรู้ หรือพูดแล้วแต่คุณไม่เชื่อ(นึกหน้าที่ผมแปะในเอ็นทรี่เก่าๆมาพูดว่าเป็นเกย์สิคงเชื่อยากเหมือนกันนะ) ซึ่งจริงๆผมเชื่อว่าทุกคนมีเพื่อนเป็นแต่มันไม่ได้บอกคุณ แหมเขาว่า 10คนเป็น1คนนี่นา เยอะขนาดนั้นคงมีสักคนแหละ
ซึ่งเหตุผลจริงๆที่คนส่วนใหญ่ไม่เปิดเผยก็เพราะแคร์คนรอบข้าง แคร์สายตาของสังคมน่ะแหละครับ ถึงยังไงก็ไม่มีคนอยากถูกมองด้วยสายตารังเกียจหรอก ซึ่งตราบใคที่ยังมีคนรังเกียจเกย์อยู่เยอะๆ ก็ย่อมต้องมีคนที่ปิดบังต่อไปเป็นเรื่องธรรมดา
เอาล่ะเจอกันคราวหน้าครับ
ป.ล. บล็อกผมโด่งดังขนาดมีคนมาโพสข้อความโฆษณาด้วยแฮะ 555 (แต่ขออนุญาติ hide นะครับ เนื่องจากไม่ใช่บล็อกโฆษณา)
