วันนี้เหงาๆอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกเหมือนตัวคนเดียว ทั้งๆที่แฟนก็มี แต่ไม่รู้เพราะความรักที่เรามีให้กันมันไม่จริง จืดจาง หรือเพราะความไม่เข้าใจมันบดบังความรักที่มีไปหมดแล้วก็ไม่ทราบ ถึงได้ทำให้ผมเปล่าเปลี่ยว ยิ่งกว่าที่จะไม่มีแฟน
ผมเองสามารถหาคนที่มาอยู่เคียงข้างผมได้อีกเยอะ แต่ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมผมถึงอยู่ เพราะความสุขที่มีระหว่าง 2 คนในช่วงเวลาหลังๆนี้มันช่างน้อยเหลือเกิน เราคุยกันเฉลี่ยแล้วคงสักวันนึงไม่เกิน 2 นาที คุยกันแต่เรื่องอยู่ไหนทำอะไรซะมากกว่าจะถามสารทุกข์สุขดิบซะอีก นานๆจะมีคุยกันยาวๆซักที การคุยกันยาวๆของเราก็มักจะเป็นการทะเลาะซัก 7 ครั้ง คุยดีซัก 3 เราเจอกันอาทิตย์ละครั้ง อย่างมาก 2 บางอาทิตย์ก็ไม่เจอเลย และนี่ก็ 2 อาทิตย์ได้แล้วที่เราไม่ได้เจอกัน
การคบกันไม่ใช่เรื่องของคนๆเดียว ความผิดย่อมไม่ใช่ของฝ่ายใดฝ่ายนึง เพราะเหตุนั้น ความผิดบางส่วนก็อยู่ที่ผมเอง แต่ที่พูดได้เต็มปากคือเราต่างกัน ต้องการอะไรไม่เหมือนกัน และไม่มีใครยอมกัน ผมเองไม่รู้ว่าเราคบกันมานานขนาดนี้ได้ยังไง ทั้งๆที่ช่วงแย่ๆมันก็เริ่มเข้ามาเกือบจะช่วงเวลาที่เรามีความสุขด้วยกันซะด้วยซ้ำ แต่ผมเองก็ตัดเขาไม่ลง และเขาเองบางครั้งก็เหมือนรักผมมาก บางครั้งผมก็ทำเขาร้องห่มร้องไห้เพราะผมซะมากมาย แต่สุดท้าย ก็ไม่เห็นเขาใส่ใจอะไรผมเหมือนๆเดิม
ความรักของเราดูเหมือนจะมาสุดทางจริงๆ ผมมองเห็นแต่ลูปเดิมๆวนไปมาไม่สิ้นสุด ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนสัตว์เลี้ยงที่ถูกเลี้ยงอยู่ในกรง ที่เจ้าของไม่ได้เหลียวแล พอใกล้จะตายทีนึง ก็มาป้อนข้าวป้อนยา แล้วก็หายหัวไปเหมือนเดิม ไม่มีอิสระภาพ อยู่โดดเดี่ยว ผมไม่รู้ว่าเขาเองรู้สึกเหมือนผมไหม ผมไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นยังไง แต่อาจจะถึงเวลาที่ต้องคุยกันได้แล้ว....
ขอให้พรุ่งนี้ดีกว่าวันนี้....
